|
|
|
|
|
| « Lasiodora spinipes.. | Lasiodora striatipes.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Lasiodora spp. » |
|
Lasiodora ssp. - Ptaszniki olbrzymie - warunki utrzymania oraz rozmnażanie
„Duże pająki” - pierwsze skojarzenie ze słowem „ptaszniki”. W odniesieniu do niektórych gatunków, stwierdzenie to nabiera nowego znaczenia. Każdy hodowca, obok „dużych pająków” chciałby posiadać olbrzymie. To jeden z powodów popularności przedstawicieli rodzaju Lasiodora. Przybliżymy najważniejsze zagadnienia dotyczące ich hodowli. GENEZA I ZAWARTOŚĆ RODZAJU LASIODORA Rodzaj został opisany przez C. L. Koch w 1850 roku. Skupia on 38 gatunków. Ogromna większość to endemiczne gatunki obszarów brazylijskiego lasu deszczowego. HODOWANE GATUNKI I HANDEL NIMI Choć rodzaj jest liczny w gatunki, w hodowlach występują przedstawiciele zaledwie kilku z nich. Cztery są dość często spotykane w hodowlach. Mowa tu o: Lasiodora parahybana (Mello-Leitao, 1917), Lasiodora stritipes (Ausserer, 1871), Lasiodora difficillis (Mello-Leitao, 1921), Lasiodora klugi (C. L. Koch, 1841). W hodowlach europejskich spotkać można również: Lasiodora fracta (Mello-Leitao, 1921), Lasiodora itabunae (Mello-Leitao, 1921) i Lasiodora subcanens (Mello-Leitao, 1921). Należą one jednak do rzadkości i według dostępnej nam wiedzy nie są jeszcze rozmnażane w niewoli. OGÓLNA CHARAKTERYSTYKA Polska nazwa pająków tego rodzaju to „ptaszniki olbrzymie”. Pochodzi ona od rozmiarów osiąganych przez dojrzałe samice. Wśród czterech najczęściej spotykanych w hodowli gatunków, wszystkie osiągają imponujące rozmiary ciała, przekraczając 10 cm długości już u kilkuletnich samic. 
Lasiodora parahybana Jak wszystkie ptaszniki, są aktywne głównie nocą. Prowadzą naziemny tryb życia. W naturze chronią się w wykopanych przez siebie norach lub pomiędzy korzeniami drzew. Znane są z zamiłowania do wspinaczek. Dlatego też terrarium dla pająka tego rodzaju powinno być odpowiednio przystosowane. Nie może być ono wysokie, gdyż upadek dobrze nakarmionej samicy ze ściany zbiornika grozi pęknięciem odwłoka, czego następstwem jest najczęściej śmierć Naszego podopiecznego. Za optymalne wymiary zbiornika dla dorosłej samicy przyjąć możemy 40 cm (szerokość) 40 cm (głębokość) 30 cm (wysokość). Warstwa podłoża powinna mieć grubość co najmniej 10 cm. Możemy użyć substratu z mielonego włókna kokosowego, torfu lub mieszanki tych składników. Warto zadbać o dobrą wentylację, która powstrzyma rozwój grzybów, takich jak pleśń. Wilgotność utrzymujemy na poziomie 70%, zraszając terrarium raz dziennie. Warto również zapewnić pająkowi stały dostęp do wody poprzez umieszczenie wewnątrz miseczki. Temperatura może wahać się między 25 a 28°C, z kilkustopniowymi nocnymi spadkami. Wystrój zbiornika stanowić mogą zarówno żywe, jak i sztuczne rośliny. Przy zastosowaniu żywych roślin musimy liczyć się z tym, że pająki tego rodzaju to urodzeni ogrodnicy. Jeśli nie podoba im się roślina rosnąca w ich otoczeniu, potrafią porwać liście, a nawet wykopać ją z korzeniami. Ponadto z żywymi roślinami do terrarium dostają się zarodniki grzybów (nawet kapeluszowych). Są jednak i plusy! Poza walorem estetycznym, żywe rośliny pomagają utrzymać wilgotność na pożądanym poziomie. W naszych terrariach najdłużej utrzymały się Asplenium sp., Scindapsus sp., Syngonium sp. Dla porównania każda próba posadzenia „trzykrotki” kończy się jej usunięciem przez pająka w ciągu 10 godzin. 
Przedstawiciel Lasiodora ssp. podczas prac ogrodniczych Jeśli zastosujemy sztuczne rośliny, należy zadbać o ich solidne przymocowanie. Kryjówkę stanowić może duży kawałek kory lub korzeń. Przedstawiciele Lasiodora ssp. są bardzo żarłoczni, więc ich karmienie nie przysparza hodowcy problemów. Wielkość pokarmu zawsze musi być dostosowana do rozmiarów pająka. Młode karmimy muszką owocową, wylęgiem świerszcza i mącznika młynarka. Osobnikom o długości ciała 1 - 3 cm podajemy świerszcze, larwy mącznika młynarka, młode karaczany i szarańcze. Większe pająki możemy karmić dorosłymi świerszczami, karaczanami, szarańczami, larwami drewnojada i noworodkami gryzoni. Rozmiar ciała dorosłej samicy umożliwia polowanie na większy pokarm. W naturze mogą to byś drobne kręgowce: węże, jaszczurki, pisklęta oraz gryzonie. Odradzamy jednak podawanie takiego pokarmu w terrarium z uwagi na zagrożenie, jakie stanowi ukąszona ofiara. Dla przykładu dorosła mysz może poważnie zadrapać ciało ptasznika. Ponadto tak duży pokarm często nie jest zjadany w całości, a sprzątanie resztek nie należy to przyjemnych czynności. 
Lasiodora difficilis w pozycji grożącej Rozmnażanie ptaszników olbrzymich nie jest trudne. Dojrzałe płciowo samce nie różnią się ubarwieniem od samic. Osiągają rozmiary 7 cm długości ciała i blisko 20 cm w rozstawie odnóży. Są wyposażone w bulbusy na nogogłaszczach oraz haki na goleniach I pary odnóży. Dorosłe pająki należy obficie karmić kilka tygodni po linieniu. Podczas łączenia pary najlepiej jest umieścić samca w terrarium samicy. Gdy rozpocznie tupanie o podłoże, ona powinna odpowiedzieć tym samym. Brak takiej reakcji nie wróży dla samca najlepiej. Nawet dobrze nakarmiona samica bywa agresywna w stosunku do partnera. Po udanej kopulacji samiec bardzo szybko wybiega z terrarium. W ciągu najbliższych dni powinien napełnić narządy kopulacyjne świeżym nasieniem. Z naszych doświadczeń wynika, iż próby kopulacji należy przeprowadzić kilkakrotnie. Zwiększy to ilość zapłodnionych jaj w kokonie. Samica składa kokon 2 - 4 miesiące po udanej kopulacji. Następnie troskliwie się nim opiekuje. W kokonie odebranym po ok. 30 dniach powinniśmy znaleźć pająki w stadium nimfy I. Kolejną wylinkę przechodzą po ok. 2 tygodniach. W stadium nimfy II w temperaturze 28°C pozostają 40 dni. Ptaszniki tego rodzaju znane są z kokonów licznych w młode. Rekordowo może być ich nawet 2000, choć zwykle liczba ta waha się ok. 1000. Tak duża liczba młodych ma bezpośredni wpływ na ich wielkość w pierwszych stadiach rozwojowych. Mimo iż mamy do czynienia z ptasznikiem olbrzymim należy pamiętać, że w stadium L1 jego całkowita długość często nie przekracza 1 cm. Młode rosną bardzo szybko. Obficie karmione mogą już w pierwszym roku wylinieć 11 razy osiągając długość ciała 5 cm.  Jako przedstawiciele podrodziny Theraphosinae dysponują słabą toksyną. Wykazują dużą odporność na wahania temperatury i wilgotności. Szybko rosną i osiągają duże rozmiary ciała. Te wszystkie cechy czynią te pająki idealnymi na początek przygody z terrarystyką. NAJPOPULARNIEJSZE GATUNKI
PODSUMOWANIE Przedstawiciele Lasiodora ssp. zyskują w Polsce coraz większą popularność. Do niedawna dostępny był jeden gatunek (L. parahybana). Dziś co najmniej cztery możemy określić mianem popularnych. Być może dzięki zainteresowaniu hodowców kolejne gatunki rodzaju staną się powszechnie dostępne. Mamy nadzieję, że dzieląc się doświadczeniami, choć w małym stopniu przyczynimy się do poszerzenia grona hodowców „olbrzymów”. Artykuł ukazał się w numerze 7 Dracomagazyn (listopad 2007). Autorzy: Aleksandra Kowalczykowska, Paweł Petrykowski Fotografie: Aleksandra Kowalczykowska, Paweł Petrykowski |
Stan prawny §
Nie wymaga rejestracji
Załącznik CITES: Nie Aneks UE: Nie Skale
Siła jadu
Dostępność
Trudność hodowli
Informacje o artykule
Data utworzenia: 01.03.2010
Data modyfikacji: 04.03.2010
Narzędzia użytkownika
Po lekturze artykułu, zapraszamy na nasze forum dyskusyjne 
|
||||||||||||||||||
